Primjena mikrokalorimetra za sagorjevanje kod karakterizacije zaštitnih svojstava goveđe kože - Žuvela Bošnjak, Franka (Array, 2020)
Kvaliteta i svojstva otpornosti na gorenje (toplinu i plamen) ključni su za odabir kože pri proizvodnji zaštitnih vatrogasnih čizama. Tĳekom gašenja požara koža je izložena ekstremno visokim i/ili niskim temperaturama, kemikalĳama (kiselinama i lužinama), mehaničkim opterećenjima i sl. Svojstva otpornosti na gorenje testirana su na dva uzorka goveđe kože (GK1, GK2). Ispitivanje otpornosti na gorenje provedeno je u skladu sa zahtjevima tehničkih standarda za ispitivanje otpornosti na gorenje: HRN EN ISO 15090: 2012, t, 7.3 - Vatrogasne i spasilačke službe. Oba uzorka pojedinačno su testirana u skladu s HRN EN ISO 15025: 2003. Ispitni postupak proveden je "Metodom ispitivanja širenja plamena". Za što preciznĳe karakteriziranje uzoraka u istraživanju je upotrĳebljen mikrokalorimetar za sagorĳevanje (MCC), Govmark, Velika Britanĳa, koji omogućava maksimalnu brzinu zagrĳavanja sličnu stopi zagrĳavanja u požarima, i mjeri različite parametre koji doprinose karakterizacĳi uzorka s obzirom na zapaljivost. Mjerenje navedenih uzoraka na MCC provedeno je u skladu s ASTM D7309. Analiza fizikalno-kemĳskih svojstava uzoraka izvedena je pomoću Fourierove transformacĳske infracrvene spektroskopĳe (FT-IR). Površinska morfologĳa uzoraka proučavana je korištenjem Field Emission Scanning Electron Microscopy (FE-SEM). Na uzorcima nisu vidljive prirodne karakteristike lica kože. Uočene (prikazane) nepravilnosti uzorka VK2 pripisuju se umjetnom licu. Iz dobivenih rezultata HRR vidljivo je da uzorak GK1 ima bolju toplinsku stabilnost od uzorka GK2.